Κατηγορία: Παιδικό και εφηβικό βιβλίο

Nataly Elisabeth Savina
Meine beste Bitch
[Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΟΥ Bitch]

Διήγημα

Sehnsucht, Lebenslust, Trauer und Humor

«Η πιο καλή μου Bitch» - στο καινούριο μυθιστόρημα της Nataly Elisabeth Savinas δεν ενσωματώνει μόνο ο τίτλος απλώς αγγλικούς όρους. Πολλά κεφάλαια επίσης έχουν αγγλικούς τίτλους και η συγγραφέας διαρκώς παραθέτει διεθνή τραγούδια. Έτσι από την αρχή δημιουργείται η εντύπωση ενός νεανικού βιβλίου, το οποίο θα μπορούσε να έχει δημιουργηθεί παντού στο δυτικό κόσμο. Ενισχύεται από το γεγονός ότι η υπόθεση εκτυλίσσεται σε μεγάλο μέρος στο Βερολίνο, στην In-μητρόπολη της Ευρώπης.
 
«Δε χρειάζομαι Happy End, αλλά θα ήθελα να ξεχωρίσω μία κεντρική φιγούρα, την οποία ευχαρίστως θα ακολουθώ και την οποία θα μπορώ να κατανοώ»  είπε η Nataly Elisabeth Savina σε μία συνέντευξη για το πρώτο της μυθιστόρημα «Love Alice». Η νεαρή συγγραφέας με τις λετονικές ρίζες αντέγραψε εκεί – όπως και στο δεύτερο μυθιστόρημά της «Herbstattacke» - ένα κομμάτι νεολαίας, το οποίο ισορροπεί ανάμεσα σε ελευθερία και εφιάλτη και περιστρέφεται τόσο έντονα γύρω από τα μεγάλα θέματα της ζωής όπως τύχη και ταυτότητα, όπως - συνήθως- μόνο οι έφηβοι κάνουν.

Επίσης στο „Meine beste Bitch“ – μία Bitch είναι ένα παλιοκόριτσο ή μία τσούλα -πρόκειται για το Όλο. «Η κανονικότητα δεν είναι μία κατάσταση, αλλά ένας ισχυρισμός» λέει η μητέρα της Φάινας, η οποία εργάζεται ως ψυχίατρος σε μία κλινική. Και «κανονικός» σε αυτό το μυθιστόρημα δεν είναι σχεδόν κανένας. Όχι η δεκαεφτάχρονη αφηγήτρια, η οποία πάσχει από κρίσεις πανικού, φαγούρα και εφιάλτες. Όχι η μητέρα της, η οποία ζηλόφθονα και επιθετικά ανακατεύεται μονίμως στη ζωή της Φάινας. Επίσης όχι η πιο αγαπημένη φίλη της Φάινας η Νίκε, η οποία συμμετέχει αδιάλειπτα σε κάθε κοινωνικό ή πολιτικό πρότζεκτ και κάποτε τρώει από τη Φάινα τον όμορφο, μυστήριο Γιούλιαν.

Επίσης το Βερολίνο, η μεγαλούπολη των ονείρων, δεν είναι «κανονικό», αλλά «κυκλοθυμικό, γλυκόπιοτα-flirty και funky-φανταχτερό», έπειτα πάλι απαρηγόρητο, βρώμικο και μοναχικό. Εδώ, όπου τα πάντα είναι πιθανά, η Φάινα περνάει ένα τρελό καλοκαίρι με το Γιούλιαν, γιορτάζοντας οι δυο τους με κάθε μέσο την καινούρια τους ελευθερία με σεξ, αλκοόλ και περίεργες περφόρμανς τέχνης. Θέλουν να σπουδάσουν τέχνη και ασχολούνται πρακτικά και θεωρητικά με την ερώτηση, πόσο ανανεωτική, αυτόνομη ή αυθεντική μπορεί να είναι σήμερα ακόμα η τέχνη. Ερωτήσεις, οι οποίες ναι μεν δεν θα απαντηθούν σε αυτό το μυθιστόρημα αλλά με αυτό το μυθιστόρημα.

Διότι εάν το «Meine beste Bitch» είναι κάτι, τότε δημιουργικό! Και αυτό από πολλές απόψεις. Ασυνήθιστα δεν είναι μόνο το εκκεντρικό προσωπικό και η ατμοσφαιρικά πυκνά σχεδιασμένη μεγαλούπολη Βερολίνο. Και ο τρόπος αφήγησης της Φάινας είναι ιδιόρρυθμος και ελκυστικός. Με διαισθητική σιγουριά κατέχει τους πιο διαφορετικούς τόνους. Σε καθαρές, μικρές προτάσεις αναλύει τα ψυχικά και σωματικά ελαττώματά της, ψυχρά και συγκεντρωμένα περιγράφει την κατάσταση της ζωής της και τα βιώματά της. Για να σκιαγραφήσει έπειτα –σαν να της ήρθε ξαφνικά η φώτιση- σε ποιητικά-έντονες εικόνες και αισθηματικά-πυκνές εκφράσεις τα αισθήματά της και τις διαθέσεις της ή για να φέρει στο επίκεντρο περίπλοκες ψυχικές καταστάσεις  με αστείες-ειρωνικές συγκρίσεις. Η ικανότητά της να εκφράζεται είναι τόσο πλούσια και πολύπλευρη όπως η ψυχή της και δεν είναι μόνο συναρπαστικό αλλά και καθησυχαστικό να παρατηρεί κανείς πώς εδώ απόσταση και εγγύτητα, ελευθερία και σύγχυση εκφράζονται άμεσα με το μέσο της γλώσσας.

Στη Βερολινέζικη σκηνή ταιριάζει ότι η Nataly Elisabeth Savina διασκορπίζει λογοτεχνικά και μουσικά τσιτάτα. Είτε Leonhard Cohen, David Bowie, Atomic Swing ή Albert Camus - αυτά είναι σημεία προσανατολισμού της Φάινας και συνοδοί στην επίσης επίπονη αλλά και γεμάτη ευφορία διαδικασία της μετάβασης και της ενηλικίωσης. Το «Meine beste Bitch» αφηγείται για μία πολλή ιδιαίτερη φάση της ζωής, η οποία εξελίσσεται παντού στο δυτικό κόσμο εάν όχι το ίδιο, τότε σίγουρα με παρόμοια σημάδια. Από τη μέθη της ελευθερίας και την έκσταση της πρώτης αγάπης. Από τη φυγή και την αποδέσμευση, από την προδοσία και την απώλεια και τη νέα αρχή. Χωρίς Happy End, χωρίς συναισθηματισμούς, απνευστί, αποπροσανατολιστικά όμορφα. Έτσι, όπως χαρακτηρίζει η συγγραφέας και το Sean-Lennon-Song “Wait for me”: σε μία «μίξη από νοσταλγία, ευθυμία, πένθος και χιούμορ».

Μετάφραση: Αναστασία Ζαχαροπούλου
Sylvia Schwab

Κείμενο: Sylvia Schwab, 20.12.2018

Η Σύλβια Σβαμπ είναι δημοσιογράφος στο ραδιόφωνο και έχει εξειδικευτεί στην παιδική και νεανική λογοτεχνία. Είναι μέλος της κριτικής επιτροπής στο «οι καλύτεροι 7» της γερμανικής ραδιοφωνίας και στο Focus και εργάζεται για το ραδιόφωνο της Έσσης, της γερμανικής ραδιοφωνίας και του Γερμανικού ράδιο-κουλτούρα.